Het zegt iets over corrumperende macht van een redactie: terechtgewezen worden en schaamteloos alsnog je gelijk proberen te halen. De hoofdredactie probeert te redden wat er te redden valt.
Gelezen: Netkwesties, 21 december 2025
De Volkskrant wordt berispt voor anonieme beschuldigingen aan het adres van Birgit Donker, de voormalige directeur van het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam, zo blijkt uit een Oordeel Raad voor de Journalistiek van 16 december.
Redacteur Michiel Kruijt beschreef Donkers leiderschap in de termen “’giftige werkomgeving…angstcultuur…onveilige werksfeer…schrikbewind…toxisch management…narcistisch”, op grond van voornamelijk anonieme bronnen.
Het leunen op anonieme bronnen gebeurt veelal te eenvoudig. Lafheid en onterecht angst liggen eraan ten grondslag. Zodra mensen de toezegging hebben dat ze anoniem kunnen beschuldigen, gebruiken ze veel gemakkelijker krachtige termen.
De Raad voor de Journalistiek, samengevat: “De berichtgeving ten aanzien van die diskwalificaties is niet-controleerbaar en tendentieus.” De hoofdredactie van de Volkskrant, , adjunct-hoofdredacteur Anniek Kranenberg, heeft bepaald moeite met ongelijk bekennen. Eerst in de Volkskrant 19 van december 2025 (papier, online niet terug te vinden!): “De hoofdredactie onderschrijft dat de verantwoording uitgebreider had gemoeten…”
Echter, vervolgd met “…en voegt daarom op dit punt graag het volgende toe: deze bronnen willen niet alleen anoniem blijven omdat zij vrezen voor hun carrière, maar ook voor een zogeheten ‘klokkenluidersstigma’ (angst voor sociale uitsluiting, omdat iemand die zijn mond opendoet wordt gezien als ‘verklikker’). Het wereldje van fotomusea in Nederland is klein; iedereen kent elkaar. Het beschrijven van bepaalde kenmerken van een bron of situaties die een bron heeft meegemaakt, kan leiden tot identificatie van die bronnen. De hoofdredactie kent hun namen en heeft destijds bij elke bron afgewogen of anonimiteit gerechtvaardigd is.”
Zie verder het artikel op Netkwesties.