Leonie Breedbaart en Sylvain Ephimenco

Leonie Breedbaart en Sylvain Ephimenco

Columnist corrigeert collega van Trouw, die ook zijn chef is maar geen invloed heeft op de inhoud van zijn bijdragen. Onenigheid op grond van zinnige argumenten binnen één titel is meer dan welkom voor de lezers. Ephimenco is het rechtse buitenbeentje bij het links-christelijke Trouw.

Gelezen: column Leonie Breedbaart 5 mei 2026

“In een eerdere versie van deze column stond dat premier Jetten van ’tuig’ zou hebben gesproken. Hij noemde de verdachten echter ‘een paar schoften’ en de bekladding een ‘idiote en volstrekt onacceptabele actie’.”

Voor het oordeel maakte dat niet uit: “De reacties op het bekladden van ons Nationaal Monument op de Dam hebben me verbaasd. Zelfs de anders vrij genuanceerde Rob Jetten sprak meteen van ‘een paar schoften’, alsof hij Geert Wilders wilde nadoen. Alom werd ook gesproken van een ‘laffe daad’. Daar kwamen dan nog reacties bij zoals die van collega Ephimenco, die sprak van ‘activofascisme’.

Maar wat gebeurde er nou precies? Er werden geen mensen opgeblazen, niemand dreigde met geweld, er stonden geen hakenkruisen op het monument gespoten, alleen het woord ‘genocide’. De activisten mogen dwaallichten zijn die overal de hand van de Israël-lobby ontwaren, maar wat we zagen was niet veel meer dan rode verf. En verder wilden twee activisten nog een bordje omhoog houden met de tekst: ‘Nooit meer is nu’.”

Een paar dagen later bood ze excuses aan:  “Welgemeende excuses aan de lezers. En ook aan Rob Jetten.”

Leonie Breebaart is redacteur van Trouw en schrijft twee keer per week een column. Deze rechtzetting werd afgedwongen door haar collega-columnsie van Trouw, Sylvain Ephimenco.

Hij schreef in zijn column van 8 mei 2026:

“Vanzelfsprekend was ik nogal geschokt toen ik bij collega Breebaart op pagina 2 las (woensdag, ‘Het woord ‘tuig’ is te snel gebruikt’) dat de premier onbehoorlijke taal gebruikte om de bekladders van het Nationaal Monument te kwalificeren: ‘Zelfs de anders vrij genuanceerde Rob Jetten sprak meteen van ‘tuig’, alsof hij Geert Wilders wilde nadoen’. Een partijleider kan zich verbale excessen veroorloven, maar een minister-president moet zijn uitingen niet tot straatniveau verlagen.

Wel vreemd, want ik dacht al die politieke reacties in een paragraaf te hebben gevangen (mijn dinsdagcolumn), maar kwam dat ‘tuig’ van Jetten toen niet tegen. Wel bij PVV-leider Wilders. Benieuwd naar de omstandigheid waarin de premier zich had laten gaan met ‘tuig’, stelde ik de vraag aan de voorlichters van de premier bij het ministerie van Algemene Zaken. Het antwoord kwam vrij snel: ‘Voor zover wij kunnen nagaan, heeft de minister-president de door u aangehaalde kwalificatie niet gebezigd’.”

Flip Jan van Oenen: psychotherapie veelal zinloos

Flip Jan van Oenen: psychotherapie veelal zinloos

Nederland is letterlijk en figuurlijk krankzinnig. En holt en masse naar de ggz. Dat is meestal zinloos.

Gelezen: Interview Flip Jan van Oenen, NRC, 24 januari 2026

Psychotherapie werkt meestal niet, dus hou maar op met die intensieve ggz voor de meeste ‘patiënten’. Leer mensen liever leven met hun zogenoemde gebrek. Dat is teneur van een goed vraaggesprek van Ellen de Bruin voor NRC met Flip Jan van Oenen.

Van Oenen (69) is een nuchtere denker, zo bleek eerder al in een vraaggesprek met de Volkskrant. Na het boek Het misverstand psychotherapie (2019) verscheen een jaar geleden het boek Verdragen (2025) waarin hij pleit hij voor een radicale herziening van de geestelijke gezondheidszorg (ggz),

In NRC:

“n Nederland is 1 op de 20 volwassenen in behandeling bij de geestelijke gezondheidszorg en 1 op de 10 jongeren doet een beroep op jeugdhulp. Bijna de helft van de Nederlanders heeft ooit een psychische aandoening gehad, ruim een kwart van de Nederlanders het afgelopen jaar – meestal een angst- of stemmingsstoornis. En psychotherapie werkt veel vaker niet dan wel.”

Van Oenen: “Pakweg 60 procent van de mensen is na psychotherapie niet opgeknapt. En van de 40 procent die wel is opgeknapt, was dat bij 15 procent in diezelfde periode zonder therapie ook gebeurd. Ongeveer 25 procent van de mensen ervaart dus maar meerwaarde van de therapie.

Als je dat bedenkt, in combinatie met het feit dat er tussen de 200 en 1.000 onderzochte therapiesoorten bestaan, die het allemaal niet beter doen dan de andere, dan moeten we volgens mij concluderen dat we een plafond bereikt hebben.

Mensen denken nu: als ik maar in therapie kom, gaat het daarna beter. Dat ondermijnt de eigen veerkracht, blijkt uit onderzoek: mensen op een wachtlijst gaan minder vooruit dan mensen die niet op een wachtlijst staan. Dus moeten we mensen vertellen dat het effect van therapie beperkt is en dat ze hun problemen zélf aankunnen…

In het begin had ik het idee: alles kan en moet beter. Veel dingen schieten niet op, met cliënten. In de crisisdienst kom je heel veel mensen tegen die bij therapeuten lopen en dan toch in crisis raken. Dus daar kreeg ik al de indruk dat therapieën niet allemaal zo vlekkeloos verlopen als vaak gezegd wordt.”

KNMI erkent meer hittegolven tot 1950

Kritische klimaatorganisatie Clintgel moest er jaren voor strijden: dat de KNMI het verkeerd had met het aantal hittegolven in het verleden en dus de opwarming overdrijft.

Gelezen: KNMI-bericht en Clintel-bericht en Volkskrant

“Het KNMI gebruikt in berichten vaak de gegevens van De Bilt. In de ruwe metingen van deze locatie zijn sinds 1901 in totaal 46 hittegolven geteld. In de eerste homogenisatie in 2016 waren dat er 32. In de nieuwe homogenisatie in 2026 zijn het er 39.”

Al in 2021 schreef Clintel in een wetenschappelijke publicatie, onder leiding van mycoloog Frans Dijkstra, dat het KNMI fout zat en vijf jaar later volgt de bevestiging van het ongelijk

De klimaatcritici wijzen er in totaal al acht jaar op dat het KNMI een aantal hittegolven ten onrechte uit de boeken heeft geschrapt, maar de wetenschappers van het KNMI waren te eigenwijs om dat te erkennen. Clintel was toch maar bezig met “achterdocht en ontkenning”

Jarenlang heeft het KNMI onjuist berichten verspreid op grond van de onjuiste bevindingen, aldus Marcel Crok van Clintel. Alles verdient rechtzetting.

Rosanne Hertzberger met de PVV

Rosanne Hertzberger met de PVV

Gelezen: Column Rosanne Hertzberger in NRC 22 januari 2026

Op 8 januari 2026 publiceerde NRC haar column onder de kop “Nederland zal als allerlaatste afscheid nemen van de oude wereld”. Daarin: “Zijn opvolgers bij VVD, D66 en CDA zitten al klaar aan de formatietafel om die lange Nederlandse pragmatische traditie van ruggengraatloosheid voort te zetten.”

Ik gaf daarop als commentaar op LinkedIn: “Zo spreekt ze van “lange Nederlandse pragmatische traditie van ruggengraatloosheid”. Waar was haar ruggengraat toen ze ging meedoen in de regering-Wilders? Iets met splinter en balk?”

In haar column van 22 januari on derde kop “NSC en de staatsrechtelijke modderpoel” gaat Hertzberger daar (impliciet) op in. Ze bekent, nog wat omfloerst, dat ze fout zat en inderdaad gebrek aan ruggengraat toonde, met name met de wetgeving over strafbaarstelling van illegaliteit:

“Daar was ik zelf mede voor verantwoordelijk. Als Kamerlid voor Nieuw Sociaal Contract heb ik ook ingestemd met het kabinet-Schoof. NSC was tegen de strafbaarstelling illegaliteit en zo stond het ook in het Hoofdlijnenakkoord. Maar dat bleken slechts woordjes.

Ondertussen kwamen dankzij ons partijen en bewindspersonen aan de macht met een ronduit gevaarlijke ideologie. NSC probeerde dat met teksten als die in de rechtsstatelijke basislijn te beteugelen. Maar het was roekeloos. Het probleem zat in de geest, niet in de letter.”

Ze stapte uit de fractie, keerde terug, probeert wat goed te parten, maar onder de streep: “Hoe kon dat gebeuren? Hoe kon een partij met ogenschijnlijke nobele doelen en goede mensen zo mislukken?”

NSC, goede mensen…

Volkskrant heeft moeite met ongelijk bekennen na schrobbering

Volkskrant heeft moeite met ongelijk bekennen na schrobbering

Het zegt iets over corrumperende macht van een redactie: terechtgewezen worden en schaamteloos alsnog je gelijk proberen te halen. De hoofdredactie probeert te redden wat er te redden valt.

Gelezen: Netkwesties, 21 december 2025

De Volkskrant wordt berispt voor anonieme beschuldigingen aan het adres van Birgit Donker, de voormalige directeur van het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam, zo blijkt uit een Oordeel Raad voor de Journalistiek van 16 december.

Redacteur Michiel Kruijt beschreef Donkers leiderschap in de termen “’giftige werkomgeving…angstcultuur…onveilige werksfeer…schrikbewind…toxisch management…narcistisch”, op grond van voornamelijk anonieme bronnen.

Het leunen op anonieme bronnen gebeurt veelal te eenvoudig. Lafheid en onterecht angst liggen eraan ten grondslag. Zodra mensen de toezegging hebben dat ze anoniem kunnen beschuldigen, gebruiken ze veel gemakkelijker krachtige termen.

De Raad voor de Journalistiek, samengevat: “De berichtgeving ten aanzien van die diskwalificaties is niet-controleerbaar en tendentieus.” De hoofdredactie van de Volkskrant, , adjunct-hoofdredacteur Anniek Kranenberg, heeft bepaald moeite met ongelijk bekennen. Eerst in de Volkskrant 19 van december 2025 (papier, online niet terug te vinden!): “De hoofdredactie onderschrijft dat de verantwoording uitgebreider had gemoeten…”

Echter, vervolgd met “…en voegt daarom op dit punt graag het volgende toe: deze bronnen willen niet alleen anoniem blijven omdat zij vrezen voor hun carrière, maar ook voor een zogeheten ‘klokkenluidersstigma’ (angst voor sociale uitsluiting, omdat iemand die zijn mond opendoet wordt gezien als ‘verklikker’). Het wereldje van fotomusea in Nederland is klein; iedereen kent elkaar. Het beschrijven van bepaalde kenmerken van een bron of situaties die een bron heeft meegemaakt, kan leiden tot identificatie van die bronnen. De hoofdredactie kent hun namen en heeft destijds bij elke bron afgewogen of anonimiteit gerechtvaardigd is.”

Zie verder het artikel op Netkwesties.